Okumayı uzun süre bir alışkanlık olarak tanımladım. Her alışkanlık gibi edinilen, sürdürülen ve zaman zaman ihmal edilen bir eylem sanıyordum. Oysa zamanla fark ettim ki okuma benim için tekrar eden bir davranıştan çok, dünyayla kurduğum ilişkinin biçimiydi. Bir duruştu.
Bir kitabı elime aldığımda mesele yalnızca içeriği tüketmek olmadı hiçbir zaman. Bazı metinler bana eşlik etti, bazılarıyla yollarımız erken ayrıldı, bazılarıysa yıllar sonra yeniden karşıma çıktı. Okumak, hayatın farklı dönemlerinde başka başka anlamlar kazandı. Aynı kitap, başka bir zamanda bambaşka bir cümleyle seslendi.
Bu yüzden okuma hızım hiçbir zaman bir ölçüt olmadı. Kaç kitap okuduğumdan çok, bir cümlenin bende neyi yerinden oynattığıyla ilgilendim. Bazı kitapları hızlı bitirdim ama hiçbir iz bırakmadılar. Bazılarınıysa ağır ağır okudum; hatta bitiremedim ama hâlâ benimleler.
Okumayı bir duruş olarak görmek, bazı şeyleri bilinçli olarak reddetmeyi de gerektiriyor. Gündemin hızını, öneri listelerini, “okunması gerekenler” baskısını. Çünkü okuma benim için bir yarış değil. Bir yetişme hali hiç olmadı.
Bu site de tam olarak bu duruştan doğdu. Okumanın aceleye gelmediğini, bitirmek kadar durmanın da anlamlı olduğunu hatırlamak için. Buradaki metinler tamamlanmış fikirler değil; düşünmenin açıkta kalan hâlleri. Ve belki de bu yüzden samimiler.
